Plantaardig Noord – deel 2: Hoe een parkeerterrein transformeerde in een fijne plek aan het water. - ilovenoord

Plantaardig Noord – deel 2: Hoe een parkeerterrein transformeerde in een fijne plek aan het water.

Plantaardig Noord – deel 2: Hoe een parkeerterrein transformeerde in een fijne plek aan het water.

Bij de aanlegsteiger van het Oostveer aan de Johan van Hasseltweg ligt sinds 2,5 jaar een stadsstrand met véél groen en een strandpaviljoen. Wendy Rats is verantwoordelijk voor alles wat er groeit, drie jaar geleden deden ze mee aan een tender van de gemeente om dit terrein tijdelijk te mogen gebruiken.

Ze wonnen, met het idee ‘De VerbroederIJ’, een stadsboerderij waar de verbinding en verbroedering voorop staat. “Wat ik voor me zag is een fijne plek aan het water, waar mensen kunnen genieten van de natuur, van het groen. Waar verwondering en verbinding hand in hand gaan. ” Inmiddels ziet het er allemaal behoorlijk af uit en is het tegelijkertijd prettig plantaardig. Het heeft iets lossigs, een vakantieplek in eigen stad. Terwijl we praten druppelen vrijwilligers binnen, op drie ochtenden helpen mensen mee. In het begin waren er ook mensen die een eigen bak huurden, maar daar zijn ze mee gestopt omdat eigenlijk iedereen veel liever samen wilde tuinieren. Lekker even weg achter de computer, handen in de aarde en als er dan af en toe wat te oogsten valt is mooi meegenomen.

Daarmee is de VerbroederIJ anders dan een echte boerderij: het gaat niet alleen om de oogst. Er is een bloemenlint van 150 meter, dat vooral mooi staat te zijn, er zijn twee varkens die het keukenafval opeten, maar niet bedoeld zijn voor de slacht, wel voor vrijwilligers die ze graag verzorgen, en diezelfde keuken gebruikt wat er zoals uit de moestuinbakken komt, sla, radijs, eetbare bloemen. Langs het hek staan hoge zonnebloemen en daarnaast de tomaten. Tomatenplantjes in potjes worden gratis weggegeven voor wie er één op het balkon wil. Het is een kijktuin, leertuin, geniettuin, verwondertuin en vooral een ontmoetingsplek voor een diversiteit aan mensen.

Wendy: “Ik heb een opleiding gedaan als stadsboerin aan de Warmonderhof en heb de permacultuur opleiding gedaan. We mengen verschillende technieken, maar het gaat hier niet om zoveel mogelijk kilo’s groente te verbouwen., Samen met de vrijwilligers vinden we uit hoe het moet en we leren veel van elkaar.

” De ondergrond, het parkeerterrein, is bouwzand. Niet vervuild, maar op zand groeit niet veel, dus telen ze in bakken waar compost en aarde in is gestort. Nog anderhalf jaar mogen we hier blijven, we zijn in gesprek of het langer kan, maar dat is nog niet zeker. Elke vierkante meter in dit gebied is straks goud waard als ze hier gaan bouwen.”

Dat zou echt zonde zijn, want de droom werd werkelijkheid en een tuin heb je niet zomaar op poten. Laten we hopen dat de stad dit stadsstrand-met-tuin-en-varkens nog wat langer de ruimte gunt. Want tussen de geplande hoogbouw wil je toch juist een oase als deze. En ook de mensen als Wendy, die zó hard werken om de openbare ruimte te transformeren in een groene lusthof. Intussen bestellen we nog een salade met in de bakken geteelde sla. Nu het nog kan.